tam 19 sene önce,henüz annemle babam normal insanlar gibi evliyken ve daha bi kardeşim yokken ve olacağından haberim bile yokken,bi akşam vakti şehrin çok da aşina olmadığım bi kısmında,belki de o zaman için şehirdeki tek örneği olan binaya girerken,ne içeride ne olduğu ne de o kadar insanın oraya ne için toplandıkları konusunda hiç bi fikrim yoktu.
içeri girip ve aslında daha da karanlığa alışınca gözlerim heyecanım da artmıştı.annemin elini tuttuğumu hatırlamıyorum ama bırakmadığıma eminim.o kadar geniş bi yapıyı muhtemelen görmemiştim o zamana kadar.
bir sürü koltuk ve kocaman beyaz bi perde.
koltuklarımıza oturup insanların yerleşmesini izleyerek ve bekleyerek karnımda uçuşanların hissiyle mutluydum.
3 gong sesi duyup o an için hiç anlam veremezken kısa bi süre sonra anlamlarını öğrenip,her duyduğumda heyecanlanacaktım.
ışıklar tamamen karardı ve o kocaman beyaz perdede hareketlenme başladı.
işte o andan itibaren hayatım asla aynı olmayacaktı.çok daha renkli,çok daha kocaman ve muazzam geniş bi hayalgücüne açılan bi kapıdan geçtiğimi anlamam uzun zaman almayacaktı.
Gotham City'yi,o siyah kostüm içindeki adamı ve yarasalarla ilişkisini,yüzüne garip bi makyaj yapan ve Joker diye anılan Jack Nicholson'ın canlandırdığı karakteri kalp atışlarım normalden biraz daha hızlı bir şekilde izlemiştim.

19 sene sonra dün gece yine o siyah elbiseli adamla,garip makyajlı adamın koşturmalarını ,ordan oraya ziplayip atlamalarını izledim.
hayatımda ilk defa bi galaya gitmemden ziyade 19 sene önce o koltukta oturup izlediğimde hissettiklerimle aynı şeyleri hissederek izledim yine.
bu sefer daha moderndi her şey
sanki bi zaman makinesi çalışmış ben aynı yerimde otururken etrafımdaki her şey değişmişti.
şehrin o semtini gayet iyi biliyodum,koltuklar daha rahattı,o kocaman beyaz perde daha da parlaktı ve annem yoktu..

dün gece daha o kocaman beyazlıkta hareket başlamadan benim karnımdaki o uçuşanların yarattığı his çoktan başlamıştı.
ve o küçük çocuk hiç kalkmamıştı o koltuktan.

bir nefeste izledi o çocuk yine her şeyi.
ve hayalgücü bi 19 sene kadar daha genişledi.
Christian Bale her seferinde bana Michael Keaton'ı anımsatırken,Heath Ledger ın Joker'i canlandırması karşısında saygıların en derinini duydum ve bi kez daha üzüldüm bu kadar başarılı olup, bu kadar başarılı olabilmek için çabalamaktan yorgun dusup hayatını yitirdiği için.

o zaman anlamamıştım ama şimdi bakınca annem de beni o kocaman karanlık salona götürerek şu an oturdugum yerde olmam için çok çabalamış,ama gerçekten yorulmuştu.

dün gece 19 senelik bi heyecanla tekrar oturdum o koltuğa karanlığın içine.ve Dark Knight'ı izledim.
teşekkürler anne,elimi sakın bırakma...

amber kokulu bahçelerin üstünden,
martılar salınıyordu istanbul un semalarına
aşk gizleniyordu kuytuda
tüm dillerden uzak,gözlerden ırak.
belki bi leventin bagrından,
elmas gözlü bi cariyenin gül kokulu göğsüne..
ve benim aklımdı bıraktıgım,
zamanın ta eskisinde,
kipkırmızı pıhtılar bırakarak geçtiği...

kara gölgelerinden kubbelerinin,
kaçarak yarattığım şehirdi kokusuna vuruldugum.
aşk saklanadursun kuytularda,
ben karışsaydım dökülü p denizine.
ney sesiyle harlanan,bi közdün ateşin tam ortasında..
ve süzülen terdin boynumdan aşağıya..
her martı bi parça getirirdi bana senden,
ve götürürdü daha büyük bi parça sana benden.
bi güneş pırıltısıydı kılıcın sogugunu ö pen

kipkırmızı "iç"imdi boynumdan aşağıya süzülen,
güllerin arasına sakladıgım sevdamın rengine dökülen...

ben gidiyorum
olmadı,ama simdilik..
bi gun donersem ki muhtemel,
kadir tapucu eseri ruhuyla muhtesem olacak biliyorum
herkese ve herseye,
istanbul için,
ve istanbula hersey için tesekkurler